Their names liveth for evermore

Deze tekst op de Stone of Rememberance is ook van toepassing op het leven van Gertjan van ’t Holt. Door zijn werkzaamheden zal zijn naam altijd bekend blijven in Holten en in Canada.

Zijn persoonlijkheid zal helaas voor altijd gemist worden!

Wij hebben Gertjan 27 jaar geleden van nabij leren kennen bij de oprichting van de vriendengroep de Afsluiters. Elke zaterdag om 5 uur aanwezig en dan met een aantal personen uit Holten de week doornemen met als doelstelling iets te kunnen betekenen voor de Holtense gemeenschap.

Het bonte gezelschap dat werd samengesteld bleek goed bij elkaar te passen .

Verschillende activiteiten werden gedaan waaronder de lichtspelen op het Vletgoor, waar we met talloze fietslampjes een sprookje uitbeelden op het water. Gertjan verzon er altijd wat nieuws bij. Zo kwam hij plotseling met een opgestopte gans aanzetten, “want de mensen moesten toch kunnen zien dat Moeder de gans het sprookje vertelde.”

Legendarisch zijn de woorden bij de al maar groter wordende rij bezoekers “d’r komt t’r nog vulle meer”

Altijd had hij wel bijzondere invallen. Beroemd zijn onze reizen naar Czempin in Polen. Graag kwam hij in gesprekken terug op de avonturen die we daar meemaakten. Het hotel dat op slot zat , de geur in het hotel, de diensters. Hij kon er smakelijk over vertellen. Halsbrekende toeren verrichtte hij om in het hotel te komen toen dat een keer afgesloten was en wij buiten gesloten waren. Trots was hij op zijn lenigheid. Ik ben niet voor niets voorzitter van Bato riep hij dan. Het was voor hem dan ook erg frustrerend dat hij dat soort dingen de laatste jaren niet meer kon.

Toch bleef hij meegaan. Wij verzonnen wel iets dat hij toch mee kon. Bij een bezoek aan Auschwitz hadden we een elektrische scooter geregeld, zodat hij toch de indrukwekkende tocht door het vernietigingskamp kon meemaken.

Ook keken we samen graag terug op het 25 en 40 jarige bruiloftsfeest van Heike en Gertjan. Helaas kon het 50 jarige feest niet doorgaan. Dat speet hem erg.

Als voorzitter van de stichting Welcome Again Veterans vroeg hij de afsluiters in 1995 om te assisteren bij de grote herdenking. Deze logistieke operatie slaagde zo goed dat we een uitnodiging kregen om de Eerste Kamer van het parlement in Ottawa Canada te bezoeken.

Samen met onze dames beleefden we een onvergetelijke reis.

Toen bleek ons voor het eerst welke bijzondere positie Gertjan innam in de Canadese gemeenschap.

Na de herdenking van 2005 zaten we bij de evaluatie te denken hoe het in de toekomst zou gaan met herdenken en het doorvertellen van de verhalen van de oorlog.

Het idee voor het informatiecentrum is toen ontstaan en na een bezoek aan het Canadian National Vimy Memorial bij Arras zijn de plannen op papier gezet. Gertjan stortte zich volledig op het verzamelen van gegevens en het uitbreiden van zijn indrukwekkend archief.

Echter zijn gezondheid nam af, maar steeds werkte hij weer naar een volgend hoogtepunt toe.

Het onthullen van de steen met de namen van de afsluiters op de zijkant van het centrum was er één waar hij trots op was. Maar het hoogtepunt was toch de officiële opening door prinses Margriet en de heer van Vollenhove.

Fier leidde hij het gezelschap rond door het centrum, wat zijn trots was.

De laatste jaren waren moeilijk voor Gertjan. Hij kon helaas veel dingen niet meer volhouden. Maar zijn kontakten in Canada bleef hij onderhouden en zelfs te intensiveren. Sinds begin 2014 was hij in contact gekomen met Mike Muntain, een Canadese historicus, die gegrepen door het idee een groots project: A Face For Every Name opstartte. Mede door dit initiatief kwam er dit jaar een schat aan informatie beschikbaar. In een indrukwekkende brief die bij ons in het ICB, donderdag jl., binnenkwam geeft Mike aan hoe gezien Gertjan in Canada was en dat hij zou worden voorgedragen voor een ere medaille. Hij besluit de brief met de woorden:

I am sure my friend Gerry met 1355 (thirteen hundred fifty five) salutes when he crosses the other site

Als afsluiter zullen we moeten wennen aan de lege stoel aan onze lange tafel bij Hoog Holten De welkomstklop op tafel die bij hem al zwak was, zal niet meer klinken. Het glas rosé en de warme chocolademelk zal voor hem niet meer geschonken worden, maar zijn geestdrift om iets nieuws aan te pakken en te realiseren zal ons inspireren voor de komende jaren.

Namens de Afsluiters, het bestuur van het informatiecentrum en alle vrijwilligers van het ICB willen we Gertjan bedanken en Heike, de kinderen en kleinkinderen veel sterkte toewensen in de komende tijd.

Ik wil eindigen met één van de spreuken op de wand van de filmzaal.

We’ll never forget.
We zullen hem nooit vergeten!!!

Albert van der Maat voorzitter Stichting Informatiecentrum Canadese Begraafplaats Holten